Δευτέρα 19 Νοεμβρίου, 2018

Αναισθησίας… συνέχεια

Όσοι νόμιζαν ότι θα ακούσουν από τον πρωθυπουργό τη μαγική λέξη που αρμόζει σε τραγωδίες όπως αυτή που βιώνει η χώρα μας, αυταπατήθηκαν. Όσοι νόμιζαν ότι ο Τσίπρας μετά από τη χθεσινή συνέντευξη – ντροπή των Τόσκα και Τζανακόπουλου θα επιχειρούσε να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα, ξεγελάστηκαν.

Εμβρόντητοι παρακολουθήσαμε τον Τσίπρα στο υπουργικό συμβούλιο να παίρνει την σκυτάλη των ψεμάτων και της παραπλάνησης από τους υπουργούς του και να συνεχίζει στο ίδιο μοτίβο.

Είναι απλώς απίθανοι. Νοιάζονται μόνο πως θα επισκιάσουν επικοινωνιακά την παροιμιώδη ανικανότητά τους που έκαψε πάνω από 80 ανθρώπους για να κρατήσουν την εξουσία. Έτερον ουδέν.

Τί να την κάνουν άραγε οι χαροκαμένες οικογένειες την πολιτική ευθύνη την οποία ανέλαβε εκ του ασφαλούς ο πρωθυπουργός;

Τί τους ενδιαφέρει αν το δράμα που περνάνε ήταν αποτέλεσμα εμπρησμών που είχαν στόχο την αποσταθεροποίηση της κυβέρνησης;

Πόσο απαλύνεται ο πόνος τους όταν βλέπουν έναν αναίσθητο πρωθυπουργό με απίστευτη αλαζονεία, να επιρρίπτει τις ευθύνες για τον πύρινο όλεθρο στις αυθαιρεσίες, στις σκοτεινές δυνάμεις, στον στρατηγό άνεμο και στις προηγούμενες κυβερνήσεις, αντί να τους ζητήσει γονατιστός συγγνώμη;

Πως να νοιώθουν άραγε όταν παραπέμπονται στις καλένδες οι «καρατομήσεις» των υπευθύνων που έκαψαν τις ζωές τους;

Πως να αισθάνονται άραγε όταν τους τρώει τα σωθικά η σκέψη ότι η μη απόδοση ευθυνών δεν θα ησυχάσει τις ψυχές των αδικοχαμένων νεκρών τους;

Είμαστε σίγουροι ότι τα παραπάνω ερωτήματα δεν απασχόλησαν καν τον κύριο Τσίπρα. Διότι αν τον προβλημάτιζαν θα ξεστόμιζε την μαγική λέξη: ΠΑΡΑΙΤΗΣΗ. Αντίθετα προτίμησε να πορευθεί με την γνωστή απάθεια που τον διακρίνει μπας και κρατήσει λίγο ακόμη την καρέκλα του Μαξίμου.

Μάταιες όμως οι προσπάθειες. Πλέον έχουν μαζευτεί πολλά. Και είναι θέμα χρόνου να πληρώσει μαζεμένη όλη την δυστυχία που προκάλεσε στον τόπο η διακυβέρνησή του.

Ο ολισθηρός δρόμος που επέλεξε να πορευθεί τελειώνει και ακολουθεί ο γκρεμός της πολιτικής απαξίωσης.

Η Νέμεσις για όλα τα δεινά που προξένησε στην πατρίδα χτυπάει την πόρτα του Μαξίμου.

Και όσο προσπαθεί να την αποφύγει μέσω των άθλιων πολιτικών τακτικισμών του, τόσο θα εντείνεται η οργή της.

Σύντομα θα το διαπιστώσει…

Σχολιάστε

Συμπληρώστε σωστά το παρακάτω για να αποσταλεί το σχόλιο *