Παρασκευή 17 Αυγούστου, 2018

Υπέρ το δέον κατσιαπλιάδες

Ενας λαός και οι δημιουργίες του

ο υπερασπίζονται καθημερινά. Σε ότι αφορά τα χαρακτηριστικά της πολιτικής τους δράσης και του ωχαδελφισμού που τους χαρακτηρίζει. Οι υπουργοί και λοιποί πεπετζήδες του Σύριζα υπερασπίζονται καθημερινά το χαρακτηρισμό Κατσιαπλιάδες που τους αποδίδεται.

Πάρτε παράδειγμα τον ανεκδιήγητο Παρασκευόπουλο. Αφού απελευθέρωσε όλο τον υπόκοσμο από τις φυλακές οι οποίοι βγήκαν έξω και άρχισαν να σκοτώνουν στην συνέχεια ο εμπνευστής του νόμου τέρατος άλλοτε τον υπερασπίζεται και άλλοτε όχι ανάλογα σε ποιον δημοσιογράφο ή μέσο απευθύνεται.

Δείτε τι είπε στην οξυδερκή Σία Κοσιώνη:

«Σίγουρα προβληματίζομαι. Μήπως κάποια ρύθμιση δεν ήταν όπως θα έπρεπε, μήπως κάποια κατηγορία που αφαιρέθηκε ήταν περιορισμένη και έπρεπε να ήταν ευρύτερη» σημείωσε ο Νίκος Παρασκευόπουλος.

Ο υπουργός Δικαιοσύνης είπε:

– Για τις διατάξεις του Νόμου αποσυμφόρησης των φυλακών: 

Σίγουρα προβληματίζομαι. Μήπως κάποια ρύθμιση δεν ήταν όπως θα έπρεπε, μήπως κάποια κατηγορία που αφαιρέθηκε ήταν περιορισμένη και έπρεπε να ήταν ευρύτερη. Αυτό οπωσδήποτε με προβληματίζει. Αλλά αυτή η απορία μήπως έχω μετανιώσει σε κάτι και αυτή νομίζω ότι συνδέεται με την επικοινωνιακή εικόνα που έχει δημιουργηθεί για τον νόμο Παρασκευόπουλου.

Στις κατηγορίες που υπάρχουν κάποιες εξαιρέσεις έτσι και αλλιώς εκεί μπορεί να έχει γίνει κάποιο λάθος. Περιμένω βέβαια και εγώ να δω την ολοκλήρωση της εικόνας για μπορέσω μετά να αποφανθώ με μεγαλύτερη βεβαιότητα.

– Για το εάν ο Νόμος φωτογράφιζε την περίπτωση του Σάββα Ξηρού:

Αλίμονο αν μία ελληνική κυβέρνηση έφτιαχνε ειδικό νόμο προκειμένου ένας άνθρωπος ο οποίος βαρύνεται με πολύ σοβαρές κατηγορίες να βγει ειδικά αυτός (Σάββας Ξηρός). Προφανώς και ήταν άδικη αυτή η κατηγορία και ότι δεν υπήρχε αυτή η εξατομίκευση που λέτε ότι προέκυψε και από την συνέχεια.

Ακολουθεί ανατομία της πρόσφατης συνέντευξης Τσακαλώτου στη γερμανική εφημερίδα Frankfurter Allgemeine Zeitung από τον συνεργάτη μας κ. Δημήτρη Στεργίου

«Υπέρ του … δέοντος, αναγκαίου, φοροπηχτισμού»

Βάστα, κατακαημένη ελληνική γλώσσα, βάστα. Βάστα από τα προκλητικά χτυπήματα που δέχεσαι καθημερινώς από αγράμματους «επώνυμους» Αθηνών και πάσης Ελλάδος, με τους θεματοφύλακες να κοιτάζουν αδιάφορα.

«Για να πετύχουμε το πρωτογενές πλεόνασμα επιβαρύναμε υπέρ του δέοντος τμήματα της κοινωνίας», τόνισε σε εκτενή συνέντευξή του στη γερμανική εφημερίδα Frankfurter Allgemeine Zeitung ο υπουργός Οικονομικών κ. Ευκλείδης Τσακαλώτος. Ο εστί μεθερμηνεύομενον : «Επιβαρύναμε υπέρ του πρέποντος, υπέρ του αναγκαίου, τμήματα της κοινωνίας, δηλαδή … έπρεπε να επιβαρύνουμε τμήματα της κοινωνίας»!

Βέβαια, ο κ. Τσακαλώτος δεν εννοούσε αυτό, αλλά γλώσσα λανθάνουσα τα αληθή λέγει. Διότι, άλλη σημασία έχει η σύνταξη της πρόθεσης «υπέρ» με γενική πτώση και άλλη με αιτιατική. Κι επειδή αυτή η επισήμανση είναι ψιλά γράμματα για τη νέα κυρίως γενιά Ελλήνων που δεν διδάσκονται ή διδάσκονται πλημμελώς ή ελλιπώς την ελληνική γλώσσα, συχνά χρησιμοποιείται εσφαλμένα η φράση «υπέρ τού δέοντος» αντί της ορθής «υπέρ το δέον». Το υπέρ, όταν δηλώνει «υπέρβαση» ή «υπερβολή», συντάσσεται με αιτιατική, ενώ με γενική δηλώνει «υπεράσπιση» (μίλησε υπέρ τού κατηγορουμένου).

Σε επίρρωση της «λεπτομέρειας» αυτής παραθέτουμε σχετικό απόσπασμα από το Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας (Γ. Μπαμπινιώτη): δέων, -ουσα, -ον {δέ-οντος (θηλ. -ας κ. λογιότ. -ούσης), -οντα | -οντες (ουδ. -οντα), -όντων (θηλ. -ουσών)} (λόγ.) 1. αυτός που ταιριάζει, αρμόζει, είναι αναγκαίος στην περίσταση ή επιβάλλεται από αυτή: αντιμετωπίζω ένα θέμα με τη δέουσα προσοχή / σοβαρότητα / υπευθυνότητα || λαμβάνω τα δέοντα μέτρα ΣΥΝ. αναγκαίος, πρέπων, σωστός, προσήκων, ορθός, κατάλληλος· ΦΡ (α) (ως επίρρ.) πέρα(ν) τού δέοντος / υπέρ το δέον (λατ. ultra quam oportet) περισσότερο από όσο αρμόζει ή επιβάλλεται, σε υπερβολικό βαθμό: υπήρξες υπέρ το δέον αυστηρός μαζί του ΑΝΤ. υπερβολικά (β) το δέον γενέσθαι αυτό που πρέπει να γίνει: πέρα από τις διαπιστώσεις πρέπει να αποφασίσουμε και – II τι δέον γενέσθαι; (τι πρέπει να γίνει;) 2. δέοντα (τα) (α) το σύνολο των ενεργειών που γίνονται και των μέτρων που λαμβάνονται για την αντιμετώπιση (δυσάρεστου) γεγονότος ή κατάστασης: ενεργούνται τα ~ για τη σύλληψη τού δράστη || πράττω τα ~ (ό,τι πρέπει) (β) οτιδήποτε απευθύνεται ως χαιρετισμός: τα ~ στη μητέρα σας, αγαπητέ μου! ΣΥΝ. χαιρετίσματα, σέβη. [ΕΤΥΜ. Μτχ. ενεστ. τού αρχ. ρ. δέω /-ομαι με τη σημ. τού απροσ. δει (βλ.λ.)].

Σχολιάστε

Συμπληρώστε σωστά το παρακάτω για να αποσταλεί το σχόλιο *