«Αυτοί οι τύποι, οι μικροαστοί, δε σκέφτονται ποτέ τους να αυτοκτονήσουν γιατί η ζωή τους ανήκει στο Θεό, αλλά στην ουσία, επειδή δεν αποφασίζουν ούτε για τη ζωή τους, ούτε για το θάνατό τους.
![](https://scontent.fath2-1.fna.fbcdn.net/v/t39.30808-6/337680820_546302644316594_6907952646615725982_n.jpg?stp=dst-jpg_p235x350&_nc_cat=102&ccb=1-7&_nc_sid=5cd70e&_nc_ohc=VgKYdPbRc6kAX-CDoXc&_nc_ht=scontent.fath2-1.fna&oh=00_AfBSNAcaGMaX2wRJnma6cV-V0D_L8fbyLdBho2f9FrD0zA&oe=6425BDE7)
Είναι αμνήμονες εκεί που τους συμφέρει, αλλά οραματιζόμενοι το μέλλον δε ζουν ποτέ ένα παρόν της προκοπής….
Κάνουν μακροπρόθεσμα όνειρα που, κατά κανόνα, τα προφταίνει ο θάνατος. Χτίζουν ντουβάρια. Αγοράζουν οικοπεδάκια. Δεν ψάχνουν τσάντες, γιατί σπάνια ερωτεύονται και όπως όλοι οι βλάκες, ποτέ δε νιώθουν ανίσχυροι.
Τρέμουν τις υποχρεώσεις, αλλά τελικά παντρεύονται μια υπομονετικιά, αφού την πρήξαν επί χρόνια τόσο, που δε θέλει πια ούτε να τους χέσει. Κάνουν δύο μόγγολα, γιατί “ένα ίσον κανένα”. Ή τρία, αν τα δύο πρώτα είναι κορίτσια. Και βέβαια, τους αρέσουνε πολύ οι βιζιτούδες, τις οποίες πάντα ρωτάνε μετά το πήδημα: “Πώς ξέπεσες έτσι;”
Όχι, δεν έχουν αρκουδάκι οι μικροαστοί. Μόνο σκουπίδια. Σε τρόφιμα, σε ιδέες, σε τρόπο ζωής, σε πράξεις. Την ξέρω απέξω κι ανακατωτά την Αδελφότητα […]. Τρέμει μην πιαστεί κορόιδο και πάντα πιάνεται. Υπεκφεύγει. Στρεψοδικεί. Αναβάλλει. Υποκρίνεται. Ζητάει τα πάντα και δε δίνει τίποτα. Παριστάνει τη Δίκαιη.
Αρνείται τα τεστ πατρότητας για να γλιτώσει τη Διατροφή και πάντα είναι από κοντά ένας μειλίχιος και τίμιος επαρχιακός δικηγοράκος, πρόθυμος να σπιλώσει την άπορη κακομοίρα.
Ο Μικροαστός δε θέλει μπλεξίματα. Γι’ αυτό δε μπορεί να είναι ποτέ επαναστάτης, άρα παλικάρι. Δεν είναι αντιπαθής σαν υπέρμετρος, είναι σιχαμένος σαν πλαγιοδρόμος. Νομίζει πως είναι διπλωμάτης και πως λύνει γόρδιους δεσμούς, στην ουσία όμως ξεμπερδεύει μόνο τον εαυτό του και τρελαίνει όλο τον κόσμο γύρω του.
Κανείς δεν είναι πιο επικίνδυνος από αυτά τα ήσυχα, μειλίχια ανθρωπάκια, τους μικροαστούς».
Aπόσπασμα από το άρθρο της Μαλβίνας Κάραλη, «Βλέπει τσόντα ο Πρόεδρος;» (Περιοδικό 01, 1995)
ΤΙΠΟΤΕ ΠΙΟ ΕΠΙΚΑΙΡΟ ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΗΣ ΜΑΛΒΙΝΑ ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΜΑΣ ……..
ΜΙΑ ΕΠΟΧΗ ΠΟΥ ………
Η Γαλλία καίγεται για το συνταξιοδοτικό από 62 στα 64…….
Στη Γαλλία ομως πολίτες έσπασαν τον τσαμπουκά του Μακρόν…Στην Ελλάδα περιμένουν να μάθουν την συνταγή για τους ντολμάδες του ΗΔΗ ΤΕΛΕΙΩΜΕΝΟΥ μπάσταρδου.
.και εδώ ο κάτοικος της χώρας των Ελλήνων που ουδεμία σχέση έχει με Έλληνα, είναι χειρότερος και από μικροαστό.
Εδώ γα να μην μπει σε κόπο ο Ερντογάν να έρθει νύχτα, τα εδώ γιουσουφάκια του παραχωρούν γη και ύδωρ.!! Οι νεοραγιαδες που ψηφίζουν αυτούς που τους δολοφονούν εν καιρώ ειρήνης είναι άξιοι της μοίρας τους και δεν θα τους λυπηθώ ότι κι αν πάθουν στο μέλλον.