Η εκτέλεση της 50χρονης Κρίστα Πάικ που εξελίχθηκε σε πολύωρη και προβληματική διαδικασία έχει προκαλέσει έντονες αντιδράσεις στο Τενεσί. Παρέμεινε δεμένη στο φορείο στην αίθουσα εκτελέσεων, ενώ το ιατρικό προσωπικό επιχειρούσε επί περίπου μία ώρα να εξασφαλίσει φλεβική πρόσβαση για τη χορήγηση της θανατηφόρας ουσίας. Σύμφωνα με τους συνηγόρους της, τους οποίους επικαλείται η New York Post, χρησιμοποιήθηκαν τουλάχιστον επτά βελόνες, ενώ μία φέρεται να λύγισε κατά την αφαίρεσή της από το χέρι της κρατούμενης. Παρά τις επανειλημμένες προσπάθειες, η διαδικασία δεν ολοκληρώθηκε. Οι δικηγόροι υποστηρίζουν μάλιστα ότι η ίδια η Πάικ παρέμεινε συνεργάσιμη και προσπαθούσε να βοηθήσει το προσωπικό, υποδεικνύοντας σημεία όπου θεωρούσε ότι θα μπορούσε να εντοπιστεί φλέβα. «Παρακαλώ, δοκιμάστε πιο ψηλά, στον ώμο μου. Δοκιμάστε εδώ, νομίζω ότι θα είναι εντάξει», φέρεται να έλεγε, σύμφωνα με τον δικηγόρο της Στίβεν Φέρελ. Η προσπάθεια πραγματοποιήθηκε στο Riverbend Maximum Security Institution στο Νάσβιλ, όμως τελικά η εκτέλεση διακόπηκε και η Πάικ μεταφέρθηκε στο Vanderbilt University Hospital. Οι συνήγοροί της ανακοίνωσαν την επόμενη ημέρα ότι νοσηλευόταν σε κρίσιμη κατάσταση και λάμβανε υποστήριξη για να παραμείνει στη ζωή. Παράλληλα, εξέφρασαν ανησυχίες για το ενδεχόμενο να έχει υποστεί εγκεφαλική βλάβη. Κατά τη διάρκεια των προσπαθειών για την τοποθέτηση των ενδοφλέβιων γραμμών, η Πάικ φέρεται να περιέγραψε έντονο πόνο. «Νιώθω ότι το χέρι μου είναι έτοιμο να εκραγεί. Ένα σημείο πάλλεται πολύ έντονα», φέρεται να είπε, σύμφωνα με τη δημοσιογράφο Τόρι Γκέσνερ του WKRN, η οποία ήταν παρούσα ως μάρτυρας. Η υπεράσπιση υποστηρίζει ότι στην κρατούμενη χορηγήθηκε δύο φορές πεντοβαρβιτάλη, με κάθε δόση να προορίζεται για θανατηφόρο αποτέλεσμα. Ωστόσο, η διαδικασία δεν ολοκληρώθηκε. Οι δικηγόροι της αποδίδουν την αποτυχία, μεταξύ άλλων, στη δυσκολία εντοπισμού των φλεβών, αλλά και σε προβλήματα του πρωτοκόλλου εκτέλεσης που, όπως υποστηρίζουν, είχαν επισημανθεί πριν από την προγραμματισμένη διαδικασία. Ιδιαίτερη αναφορά κάνουν οι συνήγοροι της Πάικ στους φόβους που είχε εκφράσει πριν από την εκτέλεση. Όπως υποστηρίζουν, η ίδια ανησυχούσε ότι το προσωπικό δεν θα κατάφερνε να βρει εύκολα τις φλέβες της και ότι θα παρέμενε ακινητοποιημένη για μεγάλο χρονικό διάστημα. Ο Φέρελ συνέδεσε τον φόβο αυτό και με το ιστορικό σεξουαλικής κακοποίησης που, σύμφωνα με την υπεράσπιση, είχε βιώσει η Πάικ όταν ήταν νεότερη. Μετά το περιστατικό, ο κυβερνήτης του Τενεσί, Μπιλ Λι, ανακοίνωσε την αναστολή των εκτελέσεων και τη διενέργεια «ολοκληρωμένης, ανεξάρτητης επανεξέτασης» των διαδικασιών. Οι δικηγόροι της Πάικ ζητούν πλέον να μετατραπεί η θανατική ποινή της, υποστηρίζοντας ότι η κρατούμενη έχει ήδη υποστεί εξαιρετικά μακρά τιμωρία, έπειτα από δύο δεκαετίες στην απομόνωση και την αποτυχημένη απόπειρα εκτέλεσής της. Η υπόθεση έχει ανοίξει εκ νέου τη συζήτηση στο Τενεσί για τον τρόπο με τον οποίο πραγματοποιούνται οι εκτελέσεις. Η Κρίστα Πάικ καταδικάστηκε σε θάνατο για τη δολοφονία της 19χρονης Κολίν Σλέμερ, τον Ιανουάριο του 1995, όταν η ίδια ήταν 18 ετών. Σύμφωνα με την εισαγγελική εκδοχή, η Πάικ, ο τότε 17χρονος σύντροφός της Τάνταριλ Σιπ και η 18χρονη Σαντόλα Πίτερσον οδήγησαν τη Σλέμερ σε απομονωμένο σημείο στην πανεπιστημιούπολη του University of Tennessee στο Νόξβιλ. Οι Αρχές είχαν υποστηρίξει ότι η 19χρονη υπέστη ξυλοδαρμό και βασανισμό πριν από τον θάνατό της, με την επίθεση να διαρκεί τουλάχιστον 30 λεπτά. Η Πάικ καταδικάστηκε σε θάνατο το 1996. Ο Σιπ καταδικάστηκε σε ισόβια κάθειρξη, καθώς ήταν ανήλικος όταν διαπράχθηκε το έγκλημα, ενώ η Πίτερσον, η οποία κατέθεσε εναντίον τους, καταδικάστηκε για συνέργεια.