Γκαζάκια, φέρετρα και κράτος-οπερέτα
Εχθές στη Θεσσαλονίκη, η τρομοκρατία χτύπησε πόρτες σπιτιών. Άγνωστοι τοποθέτησαν γκαζάκια σε τρεις διαφορετικές κατοικίες. Από τις εκρήξεις, μία γυναίκα έχασε τη ζωή της. Δύο άτομα τραυματίστηκαν ευτυχώς ελαφρά. Τρεις οικογένειες είδαν τα σπίτια τους να γίνονται βομβαρδισμένο τοπίο.
Δεν είναι «μεμονωμένο περιστατικό». Είναι το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου.
Χρόνια τώρα, η βία έχει γίνει κανονικότητα. Μολότοφ, γκαζάκια, εμπρησμοί, καταστροφές. Και ένα κράτος που είτε δεν μπορεί, είτε δεν θέλει να επιβάλει την τάξη.
Ποιος φταίει;
Δεν θα παίξουμε τον δικαστή πριν την ΕΛ.ΑΣ. Δεν ξέρουμε αν ήταν «αναρχικοί», ποινικοί, ή προσωπικό ξεκαθάρισμα. Ξέρουμε όμως ποιος τους έδωσε το θράσος.
Το έδωσαν οι πολιτικοί. Αυτοί που νομοθετούν. Αυτοί που πρέπει να τιμωρούν. Αυτοί που αντί για νόμο και τάξη, μοιράζουν ευχολόγια και «ευαισθησίες» για τα δικαιώματα των δραστών.
Και παραβλέπουν σκανδαλωδώς τα δικαιώματα των θυμάτων. Το δικαίωμα της μάνας να πιει τον καφέ της ζωντανή. Το δικαίωμα του παιδιού να μην μεγαλώσει ορφανό. Το δικαίωμα του πολίτη να κοιμάται σπίτι του χωρίς να φοβάται ότι θα ανατιναχτεί.
Όταν η Δικαιοσύνη χαϊδεύει, η παρανομία σκοτώνει.
Ένα κράτος που δεν τιμώρησε παραδειγματικά τον βιαστή της Μυρτούς, έστειλε μήνυμα: «Δεν τρέχει τίποτα». Ένα κράτος που αφήνει τους καταδικασμένους να κυκλοφορούν με αναστολές, οπλίζει το χέρι του επόμενου. Αυτό δεν είναι κράτος δικαίου. Είναι κράτος-οπερέτα.
Στην οπερέτα, οι ρόλοι είναι μοιρασμένοι: Οι «κακοί» κάνουν ό,τι θέλουν, οι «καλοί» πληρώνουν τα σπασμένα, και οι πολιτικοί χειροκροτούν από τα θεωρεία της Βουλής.
Η ευθύνη όμως δεν είναι μόνο δική τους. Είναι και δική μας. Των πολιτών. Γιατί κάθε τέσσερα χρόνια, πάμε στις κάλπες και επιβραβεύουμε τους ίδιους. Τους ανίκανους, τους ακατάλληλους, τους επικίνδυνους. Τους βάζουμε ξανά στα έδρανα, είτε στη συμπολίτευση είτε στην αντιπολίτευση, και μετά απορούμε γιατί καίγονται τα σπίτια μας.
Η λύση δεν είναι άλλη μία δήλωση καταδίκης. Είναι η τιμωρία.
Η ανομία δεν σπάει με ΜΑΤ και δακρυγόνα μετά την έκρηξη. Σπάει πριν την έκρηξη. Σπάει με έναν νόμο που λέει: «Έβαλες γκαζάκι; Σάπισε στη φυλακή. Τελεία».Σπάει με έναν εισαγγελέα που δεν σηκώνει το τηλέφωνο στον υπουργό. Σπάει με ένα κράτος που αποφασίζει ότι η ζωή του νομοταγούς αξίζει περισσότερο από τα «δικαιώματα» του εμπρηστή.
Μέχρι τότε, θα θρηνούμε. Εχθές τη γυναίκα στη Θεσσαλονίκη. Αύριο; Μέχρι τότε, το κράτος-οπερέτα θα ανεβάζει την ίδια παράσταση. Και εμείς θα πληρώνουμε εισιτήριο. Με φέρετρα.
Συλλυπητήρια στην οικογένεια της άτυχης γυναίκας. Και ντροπή σε όλους μας.
