Οι υπολογιστές στον βυθό της θάλασσας αποδείχθηκαν 8 φορές πιο αξιόπιστοι από αυτούς στη στεριά
Τι θα γινόταν αν αντί να χτίζουμε τεράστιες, ενεργοβόρες εγκαταστάσεις στη στεριά για να «τρέχει» το ίντερνετ, πετούσαμε τους servers στον βυθό της θάλασσας; Αυτό που ακούγεται ως ένα ακραίο σενάριο επιστημονικής φαντασίας, αποτελεί ένα από τα πιο επιτυχημένα τεχνολογικά πειράματα των τελευταίων ετών.
Το Project Natick της Microsoft ξεκίνησε ως μια τρελή ιδέα σε ένα εσωτερικό συνέδριο και κατέληξε σε μια ιστορική δοκιμή: Ένας ατσάλινος κύλινδρος μήκους 12 μέτρων (στο μέγεθος κοντέινερ), γεμάτος με 864 servers, βυθίστηκε σε βάθος 35 μέτρων στα παγωμένα νερά της Σκωτίας. Έμεινε εκεί, στο απόλυτο σκοτάδι, για δύο ολόκληρα χρόνια.
Όταν το 2020 οι επιστήμονες ανέσυραν τον καλυμμένο με φύκια κύλινδρο, τα στατιστικά στοιχεία εξέπληξαν τους πάντες.
Τα παραδοσιακά data centers στη στεριά υποφέρουν από τρεις μεγάλους εχθρούς: την υγρασία, το οξυγόνο που προκαλεί διάβρωση και τις αυξομειώσεις της θερμοκρασίας.
Επιπλέον, το κόστος για την ψύξη τους (ώστε να μην καούν οι servers) αγγίζει δισεκατομμύρια.
Η Microsoft έλυσε αυτά τα προβλήματα με μία κίνηση:
Ο ωκεανός προσφέρει σταθερά χαμηλότερες θερμοκρασίες δωρεάν, λειτουργώντας ως το τέλειο «κλιματιστικό».
Ο κύλινδρος σφραγίστηκε και πληρώθηκε με καθαρό άζωτο αντί για οξυγόνο, εκμηδενίζοντας τη διάβρωση.
Χωρίς τεχνικούς να μπαινοβγαίνουν και να κουνάνε κατά λάθος καλώδια ή εξαρτήματα, το hardware λειτούργησε σε απόλυτη ηρεμία.
