Με μεγάλη χαρά. Εράψα ένα ποίημα γεμάτο νοσταλγία,και αγάπη για τον τόπο μας με αναμνήσεις από τα παλιά χρόνια του χωριού μας.
Υπάρχουν τόποι που δεν είναι απλώς σημεία στον χάρτη. Είναι οι ρίζες μας, οι αναμνήσεις μας, οι άνθρωποί μας. Είναι τα παιδικά μας χρόνια, οι φωνές που ακούγαμε στις γειτονιές, το νερό της βρύσης, το πλατάνι της πλατείας και οι ελιές που αγκαλιάζουν τον τόπο μας.
Το παρακάτω ποίημα είναι αφιερωμένο σε όλους εκείνους που μεγάλωσαν στο χωριό, σε όσους έφυγαν αλλά δεν το ξέχασαν ποτέ, και σε όσους συνεχίζουν να κρατούν ζωντανή την ψυχή του.
Ένα μικρό φόρο τιμής στις μνήμες του χθες και στην αγάπη που δεν σβήνει ποτέ για τον τόπο που λέμε πατρίδα.
Το Χωριό μου
Στου χρόνου τα μονοπάτια γυρνώ κάθε βραδιά,
κι ακούω τις παλιές φωνές να έρχονται ξανά.
Απ’ το χωριό μου το μικρό, το όμορφο, το αγνό,
που μέσα στην καρδιά μου ζει σαν άσβεστο φως λαμπρό.
Θυμάμαι τη βρυσούλα μας με το κρυστάλλινο νερό,
που δρόσιζε τα καλοκαίρια κάθε παιδικό όνειρο.
Το πλατάνι το μεγάλο στην πλατεία αγκαλιά,
να στέκει σαν προστάτης μας σε κάθε μας χαρά.
Θυμάμαι τις ελιές ψηλά στις πλαγιές να λικνίζονται,
με τον αγέρα του βουνού γλυκά να ψιθυρίζουνε.
Τους γέροντες στα καφενεία να λένε ιστορίες,
και τα παιδιά στις γειτονιές να χτίζουνε φιλίες.
Τα πανηγύρια του χωριού, τα γέλια, τα βιολιά,
τους χορούς που κράταγαν ως τα βαθιά σκοτάδια.
Μανάδες στις αυλόπορτες, πατέρες στα χωράφια,
κι ο ήλιος να χρυσώνει γη, ανθρώπους και σοκάκια.
Μα τώρα οι δρόμοι σιώπησαν και λιγοστέψαν οι φωνές,
κλειστά πολλά τα σπίτια μας και άδειες οι γειτονιές.
Κι όμως σε κάθε πέτρα του, σε κάθε του γωνιά,
χτυπάει η μνήμη δυνατά σαν δεύτερη καρδιά.
Χωριό μου αγαπημένο, ποτέ δεν σε ξεχνώ,
γιατί μέσα στις ρίζες σου υπάρχω και ζω.
Κι αν φύγουν οι ανθρώποι σου στα πέρατα της γης,
θα είσαι πάντα η πατρίδα της ψυχής και της ζωής.
