Σε μια εποχή που όλα μοιάζουν να τρέχουν με ιλιγγιώδεις ρυθμούς, υπάρχουν άνθρωποι που στέκονται αθόρυβα, αλλά αποτελούν το πιο σταθερό στήριγμα της οικογένειας και της κοινωνίας. Είναι οι άνθρωποι της τρίτης ηλικίας. Οι παππούδες και οι γιαγιάδες μας. Εκείνοι που αφιέρωσαν τη ζωή τους στην εργασία, στην ανατροφή των παιδιών τους, στους αγώνες και στις θυσίες για ένα καλύτερο αύριο.
Η τρίτη ηλικία δεν είναι απλώς μια περίοδος της ζωής. Είναι η ζωντανή ιστορία κάθε οικογένειας. Είναι οι άνθρωποι που κουβαλούν εμπειρίες, αξίες, παραδόσεις και μαθήματα ζωής που κανένα βιβλίο δεν μπορεί να διδάξει με τον ίδιο τρόπο.
Για τα εγγόνια, ο παππούς και η γιαγιά είναι κάτι πολύ περισσότερο από συγγενικά πρόσωπα. Είναι οι πρώτοι αφηγητές παραμυθιών, οι φύλακες των οικογενειακών αναμνήσεων, οι άνθρωποι που προσφέρουν αγάπη χωρίς όρους και χωρίς ανταλλάγματα. Μέσα από τις ιστορίες τους, τα παιδιά γνωρίζουν τις ρίζες τους, μαθαίνουν να σέβονται το παρελθόν και να εκτιμούν όσα έχουν σήμερα.
Πόσες φορές δεν είδαμε έναν παππού να κρατά από το χέρι το εγγόνι του στο δρόμο προς το σχολείο; Πόσες γιαγιάδες δεν στερήθηκαν προσωπικό χρόνο για να βοηθήσουν τα παιδιά τους να μεγαλώσουν τα εγγόνια τους; Πόσες οικογένειες δεν στηρίχθηκαν οικονομικά, ψυχολογικά και πρακτικά στους ηλικιωμένους ανθρώπους τους σε δύσκολες περιόδους;
Κι όμως, παρά την τεράστια προσφορά τους, πολλές φορές οι ηλικιωμένοι αισθάνονται μόνοι, ξεχασμένοι ή περιθωριοποιημένοι. Σε μια κοινωνία που συχνά λατρεύει το νέο και το γρήγορο, ξεχνά ότι η σοφία δεν μετριέται με τα χρόνια που απομένουν, αλλά με τα χρόνια που έχουν ήδη προσφέρει.
Η θέση που αξίζει στην τρίτη ηλικία είναι θέση τιμής, σεβασμού και αναγνώρισης. Οι ηλικιωμένοι δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται ως βάρος, αλλά ως πολύτιμο κεφάλαιο της κοινωνίας μας. Είναι οι άνθρωποι που κράτησαν όρθιες οικογένειες σε δύσκολους καιρούς, που έζησαν πολέμους, φτώχεια, κρίσεις και αγωνίες, για να μπορούν σήμερα οι νεότερες γενιές να απολαμβάνουν περισσότερες ευκαιρίες.
Μια κοινωνία που σέβεται τους ηλικιωμένους της δείχνει το πραγματικό επίπεδο του πολιτισμού της. Ο σεβασμός προς την τρίτη ηλικία δεν είναι υποχρέωση μόνο των συγγενών, αλλά ευθύνη όλων μας. Είναι χρέος της Πολιτείας, των τοπικών κοινωνιών, των φορέων και κάθε πολίτη ξεχωριστά.
Ας μην περιμένουμε τις γιορτές για να θυμηθούμε τους ανθρώπους που μας μεγάλωσαν. Ένα τηλεφώνημα, μια επίσκεψη, μια αγκαλιά, λίγος χρόνος από την καθημερινότητά μας μπορεί να φωτίσει τη μέρα ενός ηλικιωμένου ανθρώπου. Γιατί πολλές φορές αυτό που ζητούν δεν είναι υλικά αγαθά, αλλά αγάπη, ενδιαφέρον και συντροφιά.
Οι παππούδες και οι γιαγιάδες μας είναι οι ρίζες του οικογενειακού δέντρου. Και όταν οι ρίζες είναι δυνατές, τότε και τα κλαδιά μπορούν να ανθίσουν.
Ας τους τιμήσουμε όσο είναι κοντά μας. Ας ακούσουμε τις ιστορίες τους. Ας κρατήσουμε το χέρι που κάποτε κράτησε το δικό μας. Γιατί η τρίτη ηλικία δεν ζητά προνόμια. Ζητά μόνο τον σεβασμό, την αγάπη και τη θέση που δικαιωματικά της ανήκει μέσα στην οικογένεια και στην κοινωνία.
Και ίσως η μεγαλύτερη αλήθεια είναι ότι, κοιτάζοντας στα μάτια έναν παππού ή μια γιαγιά, δεν βλέπουμε απλώς το παρελθόν μας. Βλέπουμε την ίδια τη συνέχεια της ζωής, την αγάπη που πέρασε από γενιά σε γενιά και την κληρονομιά που οφείλουμε να διαφυλάξουμε για τα παιδιά και τα εγγόνια του αύριο.
