Θα σταματήσουν οι δαπάνες για την σίτιση να γίνονται εισόδημα για τις τοπικές οικονομίες
Από τα catering που ήδη κάποιοι θησαυρίζουν με τα κέντρα φιλοξενίας θα εφοδιάζεται πλέον ο ελληνικός Στρατός.
Από τις 30 Σεπτεμβρίου οι προμήθειες σίτισης των μονάδων του Στρατού στα ακριτικά νησιά συγκεντρώνονται στην Αθήνα, στο Ειδικό Κέντρο Εφοδιασμού Μονάδων Στρατού όπου και θα προκηρυχθούν ενιαίοι, μεγάλοι διαγωνισμοί.
Ο βουλευτής Λέσβου του ΠΑΣΟΚ Παναγιώτης Παρασκευαΐδης έφερε το θέμα στη Βουλή και ζήτησε από τον Νίκο Δένδια να μην πεταχτούν έξω οι τοπικές επιχειρήσεις και οι συνεταιρισμοί.
Το ερώτημα όμως δεν είναι μόνο αν θα μείνει το λάδι της Λέσβου στο συσσίτιο.
Είναι ποιος μπορεί να μπει σε έναν διαγωνισμό αυτής της κλίμακας.Ένας κτηνοτρόφος στη Μυτιλήνη δεν ανταγωνίζεται μια κεντρική μονάδα που ήδη παράγει, συσκευάζει και διανέμει χιλιάδες μερίδες την ημέρα.
Ήδη υπάρχουν αυτοί που έχουν έτοιμες τις «μηχανές» και τροφοδοτούν τα κέντρα φιλοξενίας των αλλοδαπών και έχουν συμφωνίες-πλαίσιο εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ για πρωινό, μεσημεριανό και βραδινό σε δομές ανά την επικράτεια.
Εγκαταστάσεις, φορτηγά, πιστοποιήσεις, προσωπικό, ροές τροφίμων είναι ήδη έτοιμα.
Στον διαγωνισμό θα κληθούν επομένως όσοι ήδη διαθέτουν την τεχνογνωσία,
Μέχρι σήμερα οι μονάδες του ανατολικού Αιγαίου αγόραζαν κρέας, τυρί, λάδι, ψωμί, φρούτα και κρασί από τον τόπο στον οποίο βρίσκονται για να φυλάνε τα σύνορα.
Έτσι η αμυντική δαπάνη ταυτόχρονα μετατρέπονταν σε εισόδημα του νησιού. Ο Παρασκευαΐδης το λέει καθαρά: Οι στρατιωτικές μονάδες είναι κομμάτι της οικονομικής ζωής των νησιών.
Ο Παρασκευαΐδης επικαλείται την Αρχή της Νησιωτικότητας, υποστηρίζοντας ότι η ιδιαίτερη γεωγραφική, οικονομική και κοινωνική πραγματικότητα των νησιών πρέπει να λαμβάνεται υπόψη κατά τη λήψη νομοθετικών και διοικητικών αποφάσεων.
Ο ίδιος προτείνει κατάτμηση των διαγωνισμών ανά περιφέρεια ή ποσόστωση υπέρ τοπικών προϊόντων.
Το Επιμελητήριο Λέσβου-Λήμνου λέει ακριβώς το ίδιο.
Η επίκληση των οικονομιών κλίμακας είναι βολική. Στα χαρτιά φθηναίνει το συσσίτιο (που στην πράξη δεν γίνεται ποτέ). Στην πραγματικότητα όμως μεταφέρει τον τζίρο από τον τοπικό συνεταιρισμό στον μεγαλοεργολάβο που ήδη θησαυρίζει με την σίτιση των μαζών των αλλοδαπών.
Οι προσφορές θα είναι «ανταγωνιστικές» ακριβώς επειδή τα «πάγια έξοδα» θα έχουν ήδη πληρωθεί από άλλο υπουργείο, άλλη σύμβαση και άλλο κονδύλι.
Επίσης καλό είναι να υπενθυμιστεί πως τα τρόφιμα και το τσιμέντο πάντα αποτελούν πηγές πλουτισμού γιατί είναι εύκολο να υπερτιμολογηθούν.
