Σε παρέμβαση του ο Ακης Τσελέντης αναφερει
ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΣΑΣ
«Αίμα ψέμα σπέρμα»
“Βαρύγδουποι” τίτλοι, “ανατριχιαστικές αποκαλύψεις”. Τα κοράκια που θέλουν να δηλώνουν “δημοσιογράφοι” έπιασαν δουλειά.
Στόχος τα κλικ, στα σκουπιδοσάιτ, η τηλεθέαση στις βοθροέκπομπές, η αγορά της φυλλάδας από το αγράμματο και αποχαυνωμένο κοινό που διψάει για αίμα – ψέμα – σπέρμα και πιπεράτες λεπτομέρειες. ΝΤΡΕΠΕΤΑΙ Η ΝΤΡΟΠΗ! Γιατί αυτοί που δημοσιεύουν τέτοια άρθρα και οι σελίδες που τα αναπαράγουν, ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΝ ΤΙ ΘΑ ΠΕΙ ΝΤΡΟΠΗ.
Δεν σκέφτεται κανείς ότι υπάρχουν δύο δεκαεξάχρονα κορίτσια που βιώνουν ένα διπλό τραύμα.
Μόλις έχασαν τον πατέρα τους, και μάλιστα είναι αυτά που τον βρήκαν νεκρό.
Δεν σκέφτεται κανείς ότι σκοτώνει ξανά και ξανά το θύμα ΚΑΙ ΜΑΖΙ ΜΕ ΑΥΤΟ σκοτώνει και αυτά τα κορίτσια που αύριο στο σχολείο θα είναι αντιμέτωπα με τα σχόλια των συμμαθητών τους.
Το μόνο κοινό που βρίσκω εγώ με τη δολοφονία Σεργιανόπουλου είναι αυτός ο διασυρμός που ακολούθησε μετά το θάνατο του, αυτός ο “διαμελισμός του νεκρού του σώματος” από τα αδηφάγα τέρατα που το κουτσομπολιό της κλειδαρότρυπας το ονομάζουν δημοσιογραφία.
Και σε όλα τα άρθρα (ή στα περισσότερα δεν κάνω κλικ σε σκουπίδια και δεν τα διάβασα όλα) η ίδια φράση :
“Σύμφωνα με πληροφορίες” πουθενά το σύμφωνα με το ρεπορτάζ του τάδε, ο οποίος τάδε , θα κληθεί να αποκαλύψει τις πηγές του, (το ποιος δηλαδή του έδωσε αυτές τις πληροφορίες), αν αύριο κάποιος τον μηνύσει για περιύβριση νεκρού, ή για δολοφονία χαρακτήρα ή για δυο τρεις λόγους ακόμα που μου έρχονται στο μυαλό, αλλά δεν γνωρίζω τη νομική τους διατύπωση.
Το τραγικό είναι ότι καταπατούνται κανόνες δεοντολογίας και θεσμικά όργανα όπως η ΕΣΗΕΑ και το ΕΣΡ σφυρίζουν αδιάφορα…..
Παρατηρώ στα social τον πόλεμο που γίνεται. Οι μισοί προσπαθούν να πείσουν τους άλλους μισούς ότι αυτό που έγινε με τον συγχωρεμένο Γεωργίου δεν είναι αυτό που έγινε, αλλά κάτι άλλο.
Γιατί στο μυαλό ορισμένων όλα είναι μονοδιάστατα.Μόνο που κανείς δεν είναι ένας μόνο ρόλος. Είμαστε ταυτόχρονα επαγγελματίες, γονείς, σύντροφοι, φίλοι, εραστές, πολίτες.
Ο ένας ρόλος δεν αναιρεί τον άλλον, ούτε η αποκάλυψη μιας πλευράς της προσωπικότητας διαγράφει τις υπόλοιπες.
Το πρόβλημα δεν είναι η πραγματικότητα.
Είναι η ΔΙΚΗ ΜΑΣ ανάγκη να χωρέσουμε τους ανθρώπους σε μια βολική εικόνα και να αρνηθούμε οτιδήποτε τη διαψεύδει.
Η πραγματική ωριμότητα ξεκινά όταν αποδεχόμαστε ότι οι άνθρωποι δεν είναι μονοδιάστατοι. Είναι αντιφατικοί, πολύπλευροι και συχνά πολύ πιο σύνθετοι απ’ όσο θα θέλαμε να πιστεύουμε.
Αντί λοιπόν να χώνουμε το κεφάλι μας στην άμμο αρνούμενοι αυτά που συμβαίνουν γύρω μας, καλό είναι να παραμένουμε στα γεγονότα που συμβαίνουν γύρω μας.
