Παρά το αδιαχώρητο του τελευταίου διημέρου στην Διεθνή Έκθεση της Θεσσαλονίκης που μας μεταδόθηκε,
οι Πύλες της κλείνουν λόγω λήξης της διάρκειας αυτής.
Όμως ο Ανδρουλάκης πρόλαβε να μοιράσει λεφτά στην ομιλία του που παρέθεσε εκεί.
Καλωσορίζουμε λοιπόν κάθε προσφορά ενδυνάμωσης του εισοδήματος από όπου και αν αυτή προέρχεται, όμως η Δούρου του ΣΥΡΙΖΑ είχε προλάβει να εξαγγείλει στήριξη των μικρομεσαίων επιχειρήσεων. Ασχέτως του αν θα το κρατήσει] τηρώντας το.
Μια στήριξη δηλαδή της οικονομικής ανάσας αν όχι και ταυτόχρονα ανάπτυξης. Μια στήριξη που θα έχει σαν αποτέλεσμα να ξανά ανοίξουν τα κλειστά καταστήματα, με λογικό ενοίκιο, με λογικά έξοδα παράστασης, για να προωθηθούν σε ανταγωνιστικές τιμές τα εγχώριας κατασκευής προϊόντα, τα τόσα που ήσαν μια φορά, και για να ξαναδοθεί αυτό που χάθηκε, όπως η επανασύσταση της, και αυτής ακόμα της κλεισμένης, Ελληνικής Βιοτεχνίας όπως, και γιατί όχι, της ελαφράς Βιομηχανίας. Σήμερα που το φτάσαμε να εισάγουμε ακόμα και φαγώσιμα οπωρολαχανικά.
Πως γίνεται να εισάγονται αγαθά από εκτός της Ελλάδας Ευρώπης χώρες, σε ευρεία λόγω τιμών πώλησης ζήτησης, και αυτά να μην παράγονται εδώ.
Πως γίνεται λοιπόν, και έτσι για να παρατεθεί ένα παράδειγμα να εισάγονται από Ιταλία είδη υγιεινής; Το πιο απλό, που είναι τα πλακάκια δαπέδου για όλο το σπίτι, κουζίνας ή και λουτήρος κυρίως. Υπήρχαν τέτοιες βιοτεχνίες στη χώρα μας που εντελώς αστήρικτες λόγω αδιαφορίας, έκλεισαν, και οι εργαζόμενοι είτε ξενιτεύτηκαν ή ότι άλλο. Ας δούμε λοιπόν το μέλλον μας με την σκέψη στο παρελθόν μας.
Που τόσο εύκολα παρατήσαμε, γιατί τα «από αλλού» και όλοι ξέρουμε απο που, αυτά τα έρμα τα ψηφαλάκια έγιναν πιο πολλά. Και τέλος ας φροντίσει ο «κουβαρντάς» Ανδρουλάκης του οποίου το κόμμα 81-89 έθεσε τις βάσεις της σημερινής κατάστασης, για τα ψηφαλάκια, να προτείνει και κανένα μέτρο (επιδοτούμενο 5ωρο;) υπέρ για τις μητέρες στη δουλειά, που είναι και το πρώτο επίκαιρα ζητούμενο. Άντε γεια του λοιπόν.
