«Ειρηνοπόλεμος»

Τα εμπόδια είναι πολλά, κυρίως επειδή καμία πλευρά δεν πέτυχε τους στόχους της. Google Button Κάντε TO BHMA προτιμώμενη πηγή Ηδη από τον 19ο αιώνα, πολύ πριν από τον Ντόναλντ Τραμπ, το κόλπο το είχε ανακαλύψει ο Θεόδωρος Δηλιγιάννης. Πότε πολεμοχαρής, πότε ειρηνόφιλος, πότε και τα δύο μαζί, κορόιδευε την κοινωνία. Ηταν η ένδοξη εποχή της «ένοπλης επαιτείας» και ο Γεώργιος Σουρής είχε κολλήσει στον τότε πρωθυπουργό το παρατσούκλι «ειρηνοπόλεμος». Βεβαίως, ο «ειρηνοπόλεμος» του Δηλιγιάννη μέσα στη γραφικότητά του έκανε κακό μόνο στη δική του χώρα. Ο Τραμπ έχει κάνει άνω-κάτω όλη την Υφήλιο. Τελείωσε ο πόλεμος με το Ιράν; Κάθε καλοπροαίρετος άνθρωπος θέλει να το πιστεύει. Αλλά κανένας σοβαρός άνθρωπος δεν βάζει το χέρι στη φωτιά. Τα εμπόδια είναι πολλά, κυρίως επειδή καμία πλευρά δεν πέτυχε τους στόχους της. Στο Ιράν οι ζημιές είναι ασφαλώς μεγάλες. Αλλά το καθεστώς δεν ανατράπηκε, ακόμη κι αν δεν μπορούμε να γνωρίζουμε τον βαθμό στον οποίο έχει κλονιστεί. Στις ΗΠΑ ο Τραμπ αγωνίζεται από την πλευρά του να πείσει ότι δεν ηττήθηκε και ότι δεν υποχώρησε, διαψεύδοντας ακόμη και τους πιο αντιφατικούς κομπασμούς του. Και οι δίμηνες διαπραγματεύσεις που θα ακολουθήσουν είναι μια διαδικασία άγνωστης και απρόβλεπτης έκβασης. Με δεδομένη την καχυποψία των δύο πλευρών που θα πάρουν θέση στον τραπέζι. Το μόνο θετικό στοιχείο που αξίζει να συγκρατήσει κανείς από την προσωρινή συμφωνία είναι ότι μπορεί τουλάχιστον να αποκατασταθεί η ενεργειακή αγορά, έστω και με κάποιο κόστος ή χρονική καθυστέρηση. Δεν είναι για πέταμα. Το βασικό ερώτημα όμως δεν αφορά τον Κόλπο, όσο την αναταραχή που έχει προκαλέσει γενικότερα στο διεθνές σύστημα η αλλοπρόσαλλη και χαοτική αμερικανική πολιτική. Σε μια πρωτοφανή σύγχυση σκέψης και ανακατωσούρα επιλογών, η Ουάσιγκτον πετάγεται από τη Βενεζουέλα στη Γροιλανδία ή στην Ουκρανία και από την Κούβα στη Γάζα ή το Ορμούζ. Χωρίς κανόνες, χωρίς αίσθηση του μέτρου των πραγμάτων, χωρίς σταθερές. Συνήθως και χωρίς αποτελέσματα. Ηδη η συγκράτηση και η ψυχραιμία που επέδειξαν οι χώρες του ΝΑΤΟ στην κρίση του Περσικού φανερώνει (αν μη τι άλλο…) ότι αντιλαμβάνονται τι τους βρήκε με τον αμερικανό πρόεδρο και ότι προσπαθούν να μην μπλέξουν περισσότερο. Αλλά αυτό δεν αποτελεί έκπληξη. Είναι άλλωστε καταφανές ότι ο «ευρω-αμερικανικός άξονας» έχει ζήσει και πολύ καλύτερες εποχές. Υπό αυτή την έννοια αξίζει να επανεκτιμηθεί με τα νέα δεδομένα η διορατική πολιτική του Θεόδωρου Δηλιγιάννη. Ηταν από τους πρώτους πολιτικούς, πολύ πριν από τον Τραμπ, που δίδαξε ότι το ζητούμενο τελικά δεν είναι η ειρήνη, ούτε ο πόλεμος. Αλλά πώς θα κοροϊδέψεις την κοινωνία.