Λένε, όσοι τον ξέρουν, ότι η ζωή του ήταν το υλικό των αφηγήσεών του. Κι αυτό είναι το μεγαλύτερο κομπλιμέντο που μπορεί να γίνει σε έναν δημοσιογράφο. Google Button Κάντε TO BHMA προτιμώμενη πηγή Τον Ανδρέα τον αποχαιρετήσαμε σήμερα, στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών. Συγγενείς, φίλοι, συνεργάτες, επώνυμοι και απλός κόσμος που τον ήξερε μόνο από τη φωνή του. Ο απλός κόσμος που ήταν ο κόσμος του. Όλοι μαζί, σε μια τελετή που έκλεισε έναν κύκλο πολύ μεγαλύτερο απ’ όσο χωράει σε μια ζωή. Ο Ανδρέας Μαζαράκης υπήρξε ένας πραγματικός influencer πολύ πριν μάθουμε καν να προφέρουμε τη λέξη. Πολύ πριν εφευρεθούν τα κινητά, τα social media, τα reels και τα stories. Αυθεντικός, “αδέσποτος”, ακατάβλητος, ιδιωματικός— μια φωνή που αρκούσε να την ακούσεις μια φορά στο ραδιόφωνο και δεν την ξεχνούσες ποτέ. Γεννημένος στο Μεταξουργείο, στα χρόνια του Εμφυλίου, τελείωσε το 5ο Γυμνάσιο στα Εξάρχεια — σε μια Αθήνα που δεν υπάρχει πια παρά μόνο σε φωτογραφίες και σε ανθρώπους-τοπόσημα όπως αυτόν. ΑΣΟΕΕ το ’74, Νομική το ’78, Σχολή Θεάτρου του Εθνικού (1967-1970), Σχολή Κωστή Μιχαηλίδη, κι από πάνω πέντε χρόνια Ωδείο Αθηνών, φωνητική και ακορντεόν — βιογραφικό που θα ζήλευε κάθε σύγχρονος «πολυσυλλεκτικός» influencer. Κι μέσα σε όλα αυτά, η αντίσταση ως δεύτερη φύση. Φοιτητικό κίνημα, επανειλημμένες συλλήψεις, και τον Φεβρουάριο του ’73 η βίαιη επιστράτευση — εξοφλώντας στη Χούντα τον λογαριασμό που πληρώνουν όσοι αρνούνται να σκύψουν το κεφάλι. Μετά την πτώση της, βρέθηκε επικεφαλής της Επιτροπής Αποχουντοποίησης για τους καθηγητές των ανώτατων ιδρυμάτων της Αθήνας — δουλειά αχάριστη, σαν να καθαρίζεις σπίτι μετά από πυρκαγιά, ξέροντας ότι κάποιοι θα σου κρατήσουν κακία και θα σε γράψουν στα μαύρα κατάστιχα ή θα σε χαρακτηρίσουν «γραφικό». Ύστερα ήρθε το ραδιόφωνο, το πιο ανθρώπινο από όλα τα μέσα, γιατί δεν έχει εικόνα να σε κρύψει πίσω της. «Τα ωραία του Ανδρέα», «Ο Εξαρχείων» — τίτλοι με άρωμα γειτονιάς, καφενείου, αυθεντικής παρέας, ιστορίες που λέγονται και ξαναλέγονται γιατί αξίζει να ξαναλέγονται. Και η στήλη «Εξ Απορρήτων», όπου έβαζε στο χαρτί όσα δεν χωρούσαν σε δυο ανάσες. Και ο Αστέρας Εξαρχείων. Δεν είναι τυχαίο που ένας άνθρωπος με τέτοιο βιογραφικό αγάπησε μια ομάδα γειτονιάς. Ο Αστέρας ήταν η μπάλα σε χωμάτινο γήπεδο, ήταν η ταυτότητα, ήταν το αντίθετο της λάμψης. Αυτόν υπηρέτησε ως πρόεδρος και σαν Μικρός Πρίγκηπας, με την ίδια πίστη και την ίδια ποιητικότητα που υπηρέτησε και όλα τα άλλα. Λένε, όσοι τον ξέρουν, ότι η ζωή του ήταν το υλικό των αφηγήσεών του. Κι αυτό είναι το μεγαλύτερο κομπλιμέντο που μπορεί να γίνει σε έναν δημοσιογράφο — ότι δεν χρειάστηκε να επικαλεστεί ξένες ιστορίες, γιατί η δική του ήταν αρκετή, τόσο πυκνή, τόσο γεμάτη Ιστορία με κεφαλαίο γιώτα, που μόνο να την αφηγηθεί χρειαζόταν. Φεύγουν, ένας ένας, αυτοί που γνώρισαν και έζησαν την Ελλάδα όχι από τα βιβλία αλλά με όλες τους τις αισθήσεις. Κι όσο φεύγουν, τόσο πιο μόνοι μένουμε εμείς που ήρθαμε μετά, με τις δικές μας μικρές αντιστάσεις, ψηφιακές κι ανώδυνες, που μάταια προσπαθούν να σταθούν δίπλα στις δικές τους.
Καλό ταξίδι, Ανδρέα Μαζαράκη.
