«Πρόεδροι κοινοτήτων: προσφορά στον τόπο ή προσωπικό όφελος;»

Η τοπική αυτοδιοίκηση θα έπρεπε να αποτελεί την πιο καθαρή μορφή προσφοράς προς τον πολίτη. Ο πρόεδρος ενός χωριού ή μιας κοινότητας δεν εκλέγεται για να αποκτήσει εξουσία, δημόσιες σχέσεις ή προσωπικά οφέλη. Εκλέγεται για να υπηρετεί τον τόπο του, να λύνει προβλήματα και να βρίσκεται δίπλα στους ανθρώπους που τον εμπιστεύτηκαν.

Όμως, η πραγματικότητα πολλές φορές απέχει πολύ από αυτό που ο κόσμος περιμένει.

Σε αρκετές περιπτώσεις, οι πολίτες βλέπουν ανθρώπους να μπαίνουν στη διαδικασία των εκλογών όχι με σκοπό την προσφορά, αλλά για να εξυπηρετήσουν προσωπικά συμφέροντα, φιλοδοξίες ή ιδιωτικά οφέλη. Υποσχέσεις δίνονται εύκολα πριν από τις κάλπες, όμως μετά τις εκλογές η καθημερινότητα των κατοίκων παραμένει ίδια: δρόμοι εγκαταλελειμμένοι, προβλήματα άλυτα, χωριά ξεχασμένα.

Ο κόσμος κουράστηκε από λόγια και φωτογραφίες. Κουράστηκε να βλέπει ανθρώπους να θυμούνται το χωριό μόνο προεκλογικά και, μόλις αποκτήσουν μια θέση, να απομακρύνονται από τα πραγματικά προβλήματα της κοινωνίας. Γιατί ο πραγματικός πρόεδρος δεν φαίνεται στις δημόσιες εμφανίσεις ούτε στις χειραψίες. Φαίνεται στην καθημερινή παρουσία, στις πράξεις, στις λύσεις και κυρίως στο ενδιαφέρον για τον άνθρωπο.

Η τοπική εξουσία δεν είναι μέσο προσωπικής προβολής. Είναι ευθύνη. Και η ευθύνη απαιτεί διαφάνεια, καθαρότητα και διάθεση για δουλειά. Όταν κάποιος ζητά την ψήφο των πολιτών, πρέπει να είναι έτοιμος να υπηρετήσει το κοινό καλό και όχι τον εαυτό του.

Τα χωριά σήμερα χρειάζονται ανθρώπους με όραμα, ειλικρίνεια και πραγματική αγάπη για τον τόπο τους. Χρειάζονται προέδρους που θα αγωνιστούν για τους νέους που φεύγουν, για τους ηλικιωμένους που αισθάνονται ξεχασμένοι, για τις υποδομές που καταρρέουν και για την αξιοπρέπεια της ίδιας της κοινότητας.

Γιατί τελικά η κοινωνία δεν έχει ανάγκη από άλλους “άρχοντες”. Έχει ανάγκη από ανθρώπους που να θυμούνται πως η θέση που κατέχουν είναι υπηρεσία προς τον πολίτη και όχι προσωπικό προνόμιο.»