«Πίσω από χαμόγελα που μοιάζουν αληθινά, κρύβονται πολλές φορές άνθρωποι διαλυμένοι. Άνθρωποι που δίνουν καθημερινά μάχες σιωπηλές, αόρατες στα μάτια των άλλων. Οι πρόσφατες αυτοκτονίες νεαρών κοριτσιών έρχονται να υπενθυμίσουν με τον πιο σκληρό τρόπο πως κανείς δεν γνωρίζει πραγματικά τι κουβαλά μια ψυχή.
Ζούμε σε μια εποχή όπου η κοινωνία απαιτεί από όλους να φαίνονται δυνατοί. Να αντέχουν. Να χαμογελούν ακόμη κι όταν μέσα τους καταρρέουν. Πολλοί άνθρωποι έχουν μάθει να κρύβουν τον πόνο τους τόσο καλά, που κανείς δεν αντιλαμβάνεται την κραυγή βοήθειας πίσω από τη σιωπή τους.
Ίσως τελικά έχουμε ξεχάσει να ενδιαφερόμαστε ουσιαστικά. Ίσως η ερώτηση “είσαι καλά;” να έγινε μια τυπική φράση χωρίς αληθινό νόημα. Κι όμως, ένα ειλικρινές ενδιαφέρον, μια συζήτηση, μια αγκαλιά, μπορεί να γίνει η αφορμή για να σωθεί μια ζωή. Μπορεί να γίνει το χέρι που θα κρατήσει κάποιον λίγο πριν χαθεί στο σκοτάδι του.
Κανένας άνθρωπος δεν πρέπει να αισθάνεται μόνος μέσα στον πόνο του. Και κανείς δεν πρέπει να πιστεύει πως αποτελεί βάρος για τους άλλους.
Σε όλους εκείνους που παλεύουν σιωπηλά μέσα τους, υπάρχει κάτι που αξίζει να θυμούνται: καμία δύσκολη στιγμή δεν είναι αιώνια. Μην πάρετε μια μόνιμη απόφαση για έναν πόνο που μπορεί να ξεπεραστεί. Γιατί πάντα υπάρχει ελπίδα, ακόμη κι όταν όλα μοιάζουν σκοτεινά.»
Παναγιωτης Σιαμπανης
Δυεφηντης σύνταξης τουs sfairika.gr
