Κατηγορία: ΙΣΤΟΡΙΕΣ

Παρμενίδης και Ενιαίο Ον Ένας κορυφαίος στοχαστής της αρχαίας Ελληνικής φιλοσοφίας, εισήγαγε ιδέες που αποτελούν ένα πραγματικό σημείο καμπής. Επηρεασμένος βαθιά από την αυστηρή, λογική και επιστημονική σκέψη του Πυθαγόρα, ο Παρμενίδης ανέλαβε ένα φιλόδοξο εγχείρημα. Να αποκαλύψει την πραγματική φύση του κόσμου εφαρμόζοντας αποκλειστικά την παραγωγική συλλογιστική. Οι έρευνές του τον οδήγησαν να υιοθετήσει μια φαινομενικά αντίθετη άποψη από αυτή του Ηράκλειτου. Αλλά η αντίθεση μεταξύ τους αφορούσε διαφορετικά πεδία του υπαρκτού. Κατανοούμε τη Λογική Ανάγκη του “Είναι” Ο Παρμενίδης ξεκινά από μια θεμελιώδη υπόθεση: κάτι υπάρχει, ή αλλιώς, “είναι”. Από αυτή την αδιαμφισβήτητη αφετηρία, συμπεραίνει…

Οι «Δέκα Χιλιάδες Αθάνατοι»  Ένα όνομα που από μόνο του προκαλεί δέος και φαντασία. Αυτή η επίλεκτη στρατιωτική μονάδα της Περσικής Αυτοκρατορίας ήταν γνωστή για την ανδρεία και την πειθαρχία. Και κυρίως για τον ατελείωτο αριθμό της, έχει περάσει στην ιστορία ως ένα από τα πιο μυθικά σώματα πολεμιστών. Ωστόσο, πόσα γνωρίζουμε πραγματικά για αυτούς; Ο Ηρόδοτος, ο «Πατέρας της Ιστορίας», είναι η κύρια πηγή μας. Αποκαλύπτει τόσο τον θρύλο όσο και την ιστορική πραγματικότητα πίσω από τη φημισμένη στρατιά του Ξέρξη. Τι Ήταν οι «Αθάνατοι»; Ο Μύθος του Ατελείωτου Αριθμού Ο Ηρόδοτος μας…

Η Ιστορία και οι Ονομασίες των Ελληνικών Φύλων Η ιστορία των Ελληνικών φύλων είναι ένα σύνθετο και συναρπαστικό ταξίδι μέσα στους αιώνες, γεμάτο μετακινήσεις, συγχωνεύσεις και αλλαγές ονομάτων. Καθένα από αυτά τα αρχαία Ελληνικά φύλα έπαιξε έναν μοναδικό ρόλο στη διαμόρφωση του πολιτισμού, της γλώσσας και της ταυτότητας, όπως τα γνωρίζουμε σήμερα. Πελασγοί: Οι Προϊστορικοί Κάτοικοι της Ελλάδας Οι Πελασγοί αποτελούν το κοινό όνομα που δόθηκε σε όλα τα προϊστορικά και προκατακλυσμιαία ελληνικά φύλα. Ωστόσο, η ταυτότητα των Πελασγών παραμένει ένα άλυτο ιστορικό και γλωσσολογικό πρόβλημα. Σύγχρονοι ιστορικοί, αρχαιολόγοι και γλωσσολόγοι προσπάθησαν να τους συνδέσουν…

Τον τέταρτο σε πληθυσμό στο λεκανοπέδιο, άλλοτε αρχαίο δήμο της Αθήνας, που έχει γίνει γνωστός στον περισσότερο κόσμο μέσα από άσχημες ειδήσεις που αφορούν κυρίως την εγκληματικότητα Αναφερόμαστε στο Μενίδι Αττικής ή αλλιώς τις Αχαρνές, μια περιοχή που παρά το γεγονός ότι ακούγεται συνήθως για τους λάθος λόγους είναι ένας τόπος με μακραίωνη και σημαντική αρχαία και νεότερη ιστορία και παράδοση. Οι Αχαρνές Αττικής και ο Αριστοφάνης Ο ίδιος ο Αριστοφάνης καταπιάστηκε με την περιοχή στην αντιπολεμική κωμωδία «Αχαρνείς» (ή «Αχαρνής» στην αττική διάλεκτο) που διδάχθηκε στα Λήναια το 425 π.Χ όταν ο κωμωδιογράφος…

Η Γοργώ η Λακεδαιμόνια η θρυλική βασίλισσα της Σπάρτης και σύζυγος του Λεωνίδα, δεν ήταν μια απλή βασίλισσα Η ιστορία της την ανέδειξε σε μια μορφή με αξιοσημείωτη επιρροή και σοφία, ακόμη και από νεαρή ηλικία. Οι πράξεις και τα λόγια της αποκάλυψαν μια ατρόμητη προσωπικότητα. Διαμόρφωσε, σε κάποιο βαθμό, την πορεία της Σπάρτης και της Ελλάδας. Η Προνοητικότητα της Γοργώς στις Θερμοπύλες Ο Ηρόδοτος, η κύρια πηγή μας για τη Μάχη των Θερμοπυλών, μας λέει ότι: Στους Τριακόσιους Σπαρτιάτες το κριτήριο να έχουν γιους, ήταν για να υπάρχει η γενιά τους για πάντα. Τι σκέφτονταν…

Από τον Καποδίστρια στο Σήμερα: Το Διαχρονικό Ζητούμενο της Εθνικής Ιδιοκτησίας   Η ιστορική πορεία ενός έθνους καθορίζεται συχνά από τις απαρχές του. Για τη νεότερη Ελλάδα, η αφετηρία αυτή είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη μορφή του Ιωάννη Καποδίστρια. Ο πρώτος Κυβερνήτης της χώρας υπήρξε μια μοναδική, σχεδόν μετεωρική εξαίρεση: ένας πολιτικός παγκοσμίου βεληνεκούς που θυσίασε μια λαμπρή ευρωπαϊκή καριέρα για να αναλάβει τα ηνία ενός καθημαγμένου, πάμφτωχου και υπό διαμόρφωση κράτους. Το βασικότερο χαρακτηριστικό του; Ήταν ίσως ο μόνος ηγέτης που δεν είχε «αφεντικά» πάνω από το κεφάλι του· δεν υποτάχθηκε…

Φυλακή του Σωκράτη: Ιστορία, αρχαιολογικά ευρήματα και άγνωστες πτυχές.. Το σπήλαιο είναι, λοιπόν, παραδοσιακά η φυλακή του Σωκράτη. Ωστόσο, η ταύτιση αυτή βασίζεται σε παράδοση, και όχι σε αρχαιολογικά τεκμήρια. Αντίθετα, αρχαιολογικά ευρήματα δείχνουν πολλαπλές χρήσεις του χώρου. Όταν μιλάμε για τη Φυλακή του Σωκράτη, οι περισσότεροι φέρνουν στο μυαλό τους ένα συγκεκριμένο, ίσως και δραματικό, σκηνικό. Τον μεγάλο φιλόσοφο να πίνει το κώνειο. Ωστόσο, η πραγματική ιστορία πίσω από αυτόν τον τόπο είναι πολύ πιο σύνθετη και συναρπαστική. Γεμάτη με αρχαιολογικά ευρήματα που φωτίζουν άγνωστες πτυχές της αρχαίας Αθήνας και του…

Ευχίδας: Ο δρομέας που έδωσε τη ζωή του για το ιερό πυρ σε μια απίστευτη διαδρομή 185 χιλιομέτρων Ήτοι μια κούρσα ενάντια στο χρόνο και τα όρια της ανθρώπινης αντοχής, που επισφραγίστηκε με την υπέρτατη θυσία του. Συνεπώς, η ιστορία του Ευχίδα δεν είναι απλώς μια αφήγηση αντοχής. Αντιθέτως, είναι ένας ύμνος στην αφοσίωση, την πίστη και την ελευθερία. Αναδεικνύοντας τη διαχρονική σημασία της αυτοθυσίας στο αρχαίο Ελληνικό ιδεώδες. Στην καρδιά της αρχαίας Ελληνικής ιστορίας, υπάρχουν ιστορίες απαράμιλλου ηρωισμού και αυτοθυσίας. Ανάμεσά τους ξεχωρίζει η ιστορία του Ευχίδα, του θρυλικού δρομέα. Μάλιστα, με την…

Από τις εκατοντάδες τοπικές ώρες του 19ου αιώνα μέχρι το σύγχρονο παγκόσμιο ρολόι, η ιστορία των ζωνών ώρας ξεκίνησε πάνω στις ράγες. Μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα, η έννοια της ώρας δεν είχε τίποτα το παγκόσμιο. Κάθε πόλη ζούσε κυριολεκτικά με τη δική της ώρα, την οποία όριζε ανάλογα με το μεσημέρι, τη στιγμή που ο ήλιος έφτανε στο υψηλότερο σημείο του στον ουρανό. Αυτό μπορούσε να ρυθμίζει τους ρυθμούς ζωής και εργασίας των ανθρώπων μόνο τοπικά. Σήμαινε, επίσης, ότι δύο πόλεις, ακόμη και σχετικά κοντινές, μπορούσαν να έχουν…

Ο Βισάλτης (αρχ. Βισάλτης) αποτελεί μια αινιγματική αλλά εξόχως συμβολική μορφή της αρχαίας ελληνικής και θρακικής μυθολογίας Αναφέρεται ως ο γενάρχης και επώνυμος ήρωας του αρχαίου θρακικού φύλου των Βισαλτών, οι οποίοι κατοικούσαν στην περιοχή της Βισαλτίας, στη σημερινή Κεντρική Μακεδονία (μεταξύ του ποταμού Στρυμόνα και της λίμνης Κερκινίτιδας). 1. Η Μυθολογική Καταγωγή: Ήλιος και Γαία Σύμφωνα με την αρχαία ελληνική μυθολογική παράδοση, ο Βισάλτης δεν ήταν ένας κοινός θνητός, αλλά απόγονος πρωταρχικών, κοσμικών θεοτήτων. Ήταν καρπός της ένωσης του θεού Ήλιου (η προσωποποίηση του φωτός και της ζωογόνου δύναμης του ουρανού) και της Γαίας (της…

1. Η Μοναδική Πρωτογενής Πηγή Η μοναδική αναφορά στο όνομα «Κολοφωνός» σε ολόκληρη την αρχαία γραμματεία βρίσκεται στο έργο «Μύθοι» (Fabulae) του Λατίνου συγγραφέα και μυθογράφου Γάιου Ιούλιου Υγίνου (Gaius Julius Hyginus), ο οποίος έζησε τον 1ο αιώνα μ.Χ. (εποχή του Αυγούστου). Ο Κολοφωνός εμφανίζεται αποκλειστικά στον Πρόλογο (Praefatio) του έργου, όπου ο Υγίνος καταγράφει γενεαλογικές λίστες των θεοτήτων και των τεράτων. Το Αυτούσιο Λατινικό Κείμενο “Ex Terra et Tartaro Gigantes: Enceladus, Coeus, †elentes, mophius, Astraeus, Pelorus, Pallas, Emphytus, Rhoecus, †ienios, Agrius, †alemone, Ephialtes, Eurytus, †effracorydon, Theomises, Theodamas, Otus, Typhon, Polybotes, †menephriarus, †abesus, †colophonus, Iapetus.” (Hyginus, Fabulae,…

Ο Φλύος (ή Φλύας) αποτελεί μια πανάρχαια και εξαιρετικά σημαντική μορφή στο πλαίσιο της αρχαίας ελληνικής μυστηριακής θρησκείας. Παρότι το όνομά του δεν είναι τόσο διαδεδομένο στο ευρύ κοινό όσο οι ολύμπιοι θεοί ή οι πανελλήνιοι ήρωες, υπήρξε κεντρικός πυλώνας του αττικού μυστικισμού. Συνδέεται άρρηκτα με τον αρχαίο δήμο της Φλύας (το σημερινό Χαλάνδρι Αττικής) και θεωρείται ο αρχέγονος ιδρυτής τελετουργιών που σχετίζονται στενά με την Ελευσίνα και τις λατρείες της Δήμητρας και της Περσεφόνης. Καταγωγή: Ο Γηγενής Γιος της Γαίας Βασικό χαρακτηριστικό του Φλύου, σύμφωνα με τη μυθολογική γραμματεία, είναι η καταγωγή του. Δεν είχε…

Στην ελληνική και ελληνορωμαϊκή μυθολογία, ο Δόλος (στα λατινικά Dolus ή Mendacium) ήταν η προσωποποίηση (ένα πνεύμα ή δαίμονας) της πανουργίας, της πονηριάς, της απάτης, του τεχνάσματος και της προδοσίας. Δεν ανήκε στους Ολύμπιους θεούς, αλλά στη χορεία των αρχέγονων δαιμονικών προσωποποιήσεων που αντιπροσώπευαν αφηρημένες έννοιες (όπως η Έρις, η Νέμεσις και ο Ύπνος). Ο Δόλος θεωρούνταν στενός συνεργάτης του θεού Ερμή (ως προστάτη των κλεφτών και των τεχνασμάτων) και ταυτιζόταν ή συνόδευε την Απάτη (τη θηλυκή προσωποποίηση του ψεύδους). 2. Γενεαλογία: Παιδί της Γαίας Ο Δόλος είναι παιδί της Γαίας στη ρωμαϊκή μυθογραφική παράδοση, η οποία…

Τι Ήταν τα Μαιμακτήρια; Η Μαιμακτήρια γιορτή στην Αθήνα ήταν μια από τις πιο ιδιαίτερες, αν και λιγότερο γνωστές, εορτές της αρχαίας πόλης. Η γιορτή ήταν αφιερωμένη στον Μαιμάκτη Δία, τη μορφή του Δία που συμβόλιζε την ένταση και τη μεταβλητότητα των χειμερινών καιρικών φαινομένων. Πότε και Πού Γιορτάζονταν; Η γιορτή τελούνταν τον μήνα Μαιμακτηριώνα, τον πέμπτο μήνα του αττικού ημερολογίου (περίπου Νοέμβριος-Δεκέμβριος στο σημερινό ημερολόγιο). Κέντρο του εορτασμού ήταν η Αθήνα και η Αττική, χωρίς ενδείξεις για ευρύτερη εξάπλωση σε άλλες πόλεις, όπως η Σπάρτη. Ο Εξιλαστικός Χαρακτήρας της Γιορτής Τα Μαιμακτήρια είχαν…

Στη Σπάρτη, οι πολεμιστές συνήθιζαν να καταναλώνουν έναν ζωμό από χοιρινό κρέας, γνωστό ως μέλας ζωμός Σύμφωνα με τον Πλούταρχο («Βίοι Παράλληλοι, Λυκούργος»), αυτό το φαγητό είχε ξεχωριστή θέση στο καθημερινό συσσίτιο. Επιπλέον, ο αρχαίος συγγραφέας αναφέρει ότι οι ηλικιωμένοι προτιμούσαν να τρώνε μόνο το ζωμό, αφήνοντας το κρέας για τους νεότερους. Σύνθεση και παρασκευή του μέλανος ζωμού Η συνταγή του μέλανος ζωμού περιλάμβανε χοιρινό κρέας, αλάτι, ξύδι και αίμα. Το ξύδι διατηρούσε το αίμα σε υγρή μορφή και απέτρεπε την πήξη. Επομένως, η διαδικασία παρασκευής του ζωμού είχε ως στόχο να συνδυάζει…

Λούσιος ποταμός: Εδώ οι Νύμφες έλουσαν το νεογέννητο Δία Σύμφωνα με την Ελληνική μυθολογία, εδώ οι Νύμφες έλουσαν το νεογέννητο Δία, γεγονός που χάρισε στον ποταμό το όνομά του και μια αύρα ιερότητας που τον συνοδεύει μέχρι σήμερα. Τα κρυστάλλινα νερά του, τα οποία ρέουν μέσα από ένα εντυπωσιακό φαράγγι με πλούσια βλάστηση και επιβλητικά βράχια, αποτελούν συνεπώς ένα μοναδικό τοπίο φυσικής ομορφιάς και ιστορικής σημασίας. Ο Μύθος του Νεογέννητου Δία Ο Κρόνος έτρωγε τα παιδιά του. Η Ρέα όμως έκρυψε τον Δία στην Κρήτη. Εκεί, συγκεκριμένα στη σπηλιά του Δικταίου Άντρου, τον προστάτευσαν. Επιπλέον, οι Νύμφες…

Μια μέρα σαν σήμερα, 24 Ιουνίου του 217 π.Χ. οι τότε πανίσχυροι Ρωμαίοι, υπό τον ύπατο Γάιο Φλαμίνιο Νέπο, Η μάχη εκείνη ήταν μια από τις σπουδαιότερες στρατιωτικές ενέδρες στην Ιστορία. Ο καρχηδόνιος στρατηγός Αννίβας παραλίγο να εξολοθρεύσει ολοσχερώς τεράστιο ρωμαϊκό στρατό, εκτοξεύοντας στη σφαίρα του μύθου τη φήμη του.     Η μάχη διεξήχθη στις ομιχλώδεις, στενές βόρειες όχθες της λίμνης Τρασιμένης στην κεντρική Ιταλία. Ο Αννίβας κινήθηκε προκλητικά στην ύπαιθρο, λεηλατώντας και καίγοντας ρωμαϊκά εδάφη για να παρασύρει τον αλαζόνα Ρωμαίο Ύπατο σε βεβιασμένη καταδίωξη. Αγνοώντας τον κίνδυνο, ο Φλαμίνιος οδήγησε…

Ο Ανδρέας Γ. Παπανδρέου (5 Φεβρουαρίου 1919 – 23 Ιουνίου 1996) ήταν Έλληνας πολιτικός, πρόεδρος και ιδρυτής του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος (ΠΑΣΟΚ), του οποίου η ιδρυτική διακήρυξη της 3ης Σεπτέμβρη συμπυκνώνεται στο τρίπτυχο «Εθνική Ανεξαρτησία – Λαϊκή Κυριαρχία – Κοινωνική Απελευθέρωση». Διετέλεσε πρωθυπουργός τις περιόδους 1981-1989 και 1993-1996.   Ήταν γιος του επίσης πρώην πρωθυπουργού Γεωργίου Παπανδρέου, ο οποίος ήταν γνωστός και ως «Γέρος της Δημοκρατίας». Μητέρα του Ανδρέα Παπανδρέου ήταν η Σοφία Μινέικο (κόρη του Πολωνού Ζίγκμουντ Μινέικο). O γιος του Γιώργος Παπανδρέου ήταν πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ από τις 8 Φεβρουαρίου…

Τα Αυτονομιακά τμήματα αφού πλησίασαν κατά τη νύκτα προς τις 23 Ιουνίου 1914 τις εχθρικές θέσεις, τη χαραυγή μετά από ορμητική έφοδο ανέτρεψαν τους Αλβανούς από τις οργανωμένες θέσεις τους στα Υψώματα Καζάνι. Στη συνέχεια μετά την κατάληψη των αντικειμενικών σκοπών και τη σύντομη ανασυγκρότηση των τμημάτων, οι φάλαγγες συνέχισαν τις επιθετικές τους ενέργειες σύμφωνα με την προσωπική εκτίμηση της καταστάσεως από τους διοικητές τους και μέσα στο ευρύ περιθώριο πρωτοβουλίας που τους έδινε η διαταγή επιθέσεως του Αρχηγού Γεώργιου Τσόντου – Βάρδα.   Ενώ τα σώματα του Παύλου Γύπαρη και Παναγιώτη Γερογιάννη…

Οι οπλίτες σχημάτιζαν την καρδιά των στρατών των ελληνικών πόλεων-κρατών Παίρνουν το όνομά τους από το «όπλον», τη στρογγυλή ασπίδα που κρατούσαν. Δεν δρούσαν ως επαγγελματίες στρατιώτες. Αντίθετα, ζούσαν ως ελεύθεροι πολίτες. Εργάζονταν ως αγρότες, τεχνίτες και γαιοκτήμονες. Όταν η πόλη τους το απαιτούσε, φορούσαν τα όπλα και πολεμούσαν για την υπεράσπισή της. Έτσι, μετέτρεπαν τη στρατιωτική θητεία σε βασικό στοιχείο της δημοκρατικής τους ζωής. Ο Εξοπλισμός του Οπλίτη Κάθε οπλίτης φορούσε χάλκινο κράνος, θώρακα, περικνημίδες και φυσικά τη χαρακτηριστική ασπίδα. Επιπλέον, κρατούσε μακρύ δόρυ (δόρυ), ενώ για μάχες σώμα με σώμα…