Όλο και λιγότεροι οικονομάνε… και οι περισσότεροι πεινάνε

Υπάρχουν εποχές που οι αριθμοί μπορεί να δείχνουν ανάπτυξη, οι δείκτες να παρουσιάζουν βελτίωση και οι επίσημες ανακοινώσεις να μιλούν για μια οικονομία που προχωρά μπροστά. Όμως υπάρχει και μια άλλη πραγματικότητα. Η πραγματικότητα της καθημερινότητας, που τη ζουν εκατομμύρια άνθρωποι μέσα στα σπίτια τους.

Όλο και λιγότεροι οικονομάνε και όλο και περισσότεροι δυσκολεύονται να τα βγάλουν πέρα.

Το κόστος της ζωής έχει γίνει ένας καθημερινός αγώνας. Το σούπερ μάρκετ, το ηλεκτρικό ρεύμα, τα καύσιμα, το ενοίκιο, τα φάρμακα, οι λογαριασμοί και τα βασικά αγαθά απορροφούν μεγάλο μέρος του οικογενειακού εισοδήματος. Και στο τέλος του μήνα, για πολλές οικογένειες, δεν μένει σχεδόν τίποτα.

Ο άνθρωπος που εργάζεται και παλεύει καθημερινά, ο συνταξιούχος που μετράει τα χρήματά του μέχρι το τελευταίο ευρώ, ο νέος που θέλει να δημιουργήσει τη δική του οικογένεια αλλά βλέπει το μέλλον με αγωνία, όλοι έρχονται αντιμέτωποι με το ίδιο ερώτημα:

Πώς θα τα καταφέρουμε;

Και το πιο ανησυχητικό είναι ότι η φτώχεια δεν έχει πάντα εμφανές πρόσωπο. Υπάρχουν άνθρωποι που χαμογελούν, εργάζονται, μεγαλώνουν παιδιά και συνεχίζουν κανονικά τη ζωή τους, αλλά μέσα τους αγωνιούν για το αν θα μπορέσουν να πληρώσουν τον επόμενο λογαριασμό ή να γεμίσουν το τραπέζι της οικογένειας.

Δεν ζητούν πολυτέλειες.
Ζητούν τα αυτονόητα.

Να μπορούν να αγοράσουν τα απαραίτητα τρόφιμα. Να πληρώσουν το σπίτι τους. Να έχουν θέρμανση τον χειμώνα και δροσιά το καλοκαίρι. Να μπορούν να στηρίξουν τα παιδιά τους. Να μπορούν να ζουν με αξιοπρέπεια.

Η οικονομική δυσκολία δεν είναι απλώς ένας αριθμός σε έναν πίνακα. Είναι ο γονιός που στερείται για να μη στερηθεί το παιδί. Είναι ο ηλικιωμένος που αφήνει κάτι από το καλάθι του σούπερ μάρκετ στο ταμείο. Είναι ο εργαζόμενος που κάνει δεύτερη δουλειά για να συμπληρώσει το εισόδημά του.

Και μέσα σε αυτή την πραγματικότητα, η κοινωνία χρειάζεται περισσότερη ανθρωπιά, περισσότερη αλληλεγγύη και κυρίως περισσότερη ευαισθησία.

Γιατί μια κοινωνία δεν κρίνεται μόνο από το πόσοι πλούτισαν.

Κρίνεται και από το πόσοι άνθρωποι κατάφεραν να μη μείνουν πίσω.

Δεν μπορεί να θεωρείται φυσιολογικό να υπάρχουν οικογένειες που δυσκολεύονται ακόμη και για ένα αξιοπρεπές καθημερινό τραπέζι. Δεν μπορεί η ακρίβεια να γίνεται συνήθεια και η ανέχεια να θεωρείται αναπόφευκτη.

Χρειάζεται μια οικονομία που να υπηρετεί τον άνθρωπο και όχι μόνο τους αριθμούς.

Γιατί πίσω από κάθε στατιστική υπάρχει ένας άνθρωπος.
Πίσω από κάθε ποσοστό υπάρχει μια οικογένεια.
Και πίσω από κάθε άδειο πορτοφόλι υπάρχει μια ανθρώπινη ιστορία.

Και αυτές τις ιστορίες δεν πρέπει να τις προσπερνάμε.

Γιατί στο τέλος της ημέρας, το σημαντικότερο δεν είναι μόνο πόσα χρήματα υπάρχουν σε μια οικονομία.

Είναι αν ο άνθρωπος μπορεί να ζήσει με αξιοπρέπεια, ασφάλεια και ελπίδα για το αύριο.