Στη Γαρδένια, ένα μικρό και όμορφο χωριό, οι άνθρωποι κάποτε ξυπνούσαν με το λάλημα του πετεινού και τις καμπάνες της εκκλησίας. Σήμερα, όμως, πολλοί ξυπνούν από τα ασταμάτητα γαβγίσματα οκτώ σκυλιών που έχουν γίνει οι μόνιμοι… περιπολητές της γειτονιάς.

Δεν φταίνε τα ζώα. Τα σκυλιά κάνουν αυτό που ξέρουν. Τρέχουν, παίζουν και αναζητούν χώρο. Την ευθύνη την έχουν πάντα οι άνθρωποι, που οφείλουν να τα φροντίζουν και να τα επιτηρούν.

Κάθε μέρα οι κάτοικοι βλέπουν τις αυλές τους αναστατωμένες, τα λουλούδια ποδοπατημένα, τους μικρούς κήπους κατεστραμμένους. Κόποι μηνών χάνονται μέσα σε λίγα λεπτά και η απογοήτευση μεγαλώνει.

Στο καφενείο η κουβέντα είναι πάντα η ίδια.

«Πάλι πέρασαν…»

«Πάλι τα ίδια…»

Κανείς δεν θέλει να έρθει σε σύγκρουση με κανέναν. Όλοι, όμως, ζητούν το αυτονόητο: σεβασμό στην περιουσία και στην καθημερινότητα του γείτονα.

Η αγάπη για τα ζώα είναι δείγμα πολιτισμού. Ο ίδιος πολιτισμός, όμως, απαιτεί και υπευθυνότητα. Όταν αυτή λείπει, δημιουργούνται προβλήματα που δηλητηριάζουν τις σχέσεις μεταξύ των κατοίκων και χαλούν το όμορφο κλίμα ενός μικρού χωριού.

Η Γαρδένια αξίζει να είναι γνωστή για την ομορφιά της, τους ανθρώπους της και την ιστορία της· όχι για τις καθημερινές διαμαρτυρίες και τις εντάσεις.

Ίσως ήρθε η ώρα να επικρατήσει η λογική. Με μια καλή συζήτηση, με αμοιβαίο σεβασμό και με υπευθυνότητα, κάθε πρόβλημα μπορεί να βρει τη λύση του.

Γιατί τα χωριά δεν χτίζονται μόνο με πέτρες και δρόμους. Χτίζονται με σχέσεις εμπιστοσύνης, αλληλεγγύης και σεβασμού. Αυτές είναι που πρέπει να προστατεύσουμε περισσότερο από οτιδήποτε άλλο.