Δεν ήταν και λίγος ο κουρνιαχτός που σήκωσαν πρωτοσέλιδα αρκετές εφημερίδες,
που τώρα «κατακάθισε»
και μπορεί ο κάθε αναγνώστης μιας «αδικίας» που αποκατέστησε η κυβέρνηση δια των οργάνων αυτής επαναφέροντας την σύνταξη χηρείας στο 70% του εκλιπόντος συζύγου αυτής, μας έκανε να νιώθουμε ευτυχείς.
Βεβαιότατα και το χρωστούσε η πολιτεία το μέτρο αυτό στις χήρες
Εφόσον είχαν παιδιά, και λίγο ήταν. Η σύνταξη χηρείας θα έπρεπε να ανέρχεται στο 90% του μισθού που ελάμβανε ο εκλιπών σύζυγος και πατέρας, ξανά, και πατέρας, που άφησε πίσω μια μητέρα με τρία δικά του παιδιά το λιγότερο, μειούμενης αυτής στο 70% στο ένα δικό το παιδί στην χήρα μητέρα, διότι υπάρχουν και χήρες άτεκνες, ως και χήρες «αγαπησιάρες» νυμφευμένες λίγα χρόνια πριν την εξόδιο του συζύγου. Για να μη χαθεί η υψηλή, στα πιο συχνά περιστατικά, σύνταξη του «φευγάτου» που γεύτηκε στα στερνά ζωή «μπισκότο».
Υπήρξε δε, πριν πολλά χρόνια παρόμοιο περιστατικό υψηλόβαθμου εδώ κυβερνητικού που έλαβε διαζύγιο, υπερήλικας όντας,
από την μητέρα τεσσάρων τέκνων τους, για να προβεί σε γάμου κοινωνία με νεότατη αυτού «αγαπησιάρα» με συνέπεια να μοιραστεί η σύνταξη του στη μέση, ένεκα μιας, άνισης κοινωνικά, αλλά νόμιμης, νομικά, ισότητας. Σα να πρόσφεραν στην κοινωνία και οι δυό τους χήρες το ίδιο.
Υπήρξαν τότε πολλοί που αδιαφόρησαν ή ακόμα και στήριξαν τότε λόγω κομματικής (….) την πράξη του τότε κυβερνητικού, και ακόμα περισσότεροι επευφήμησαν κάτι που κοινωνικά μεταφραζόμενο, είναι ξεκάθαρη επιδότηση ατεκνίας. Τότε, χρονικά, συνέπεσε η αρχή του «να περνάμε καλά!».
Περιστατικά τόσα ποικίλα, και τόσα πολλά (ψηφαλάκια;)που καταλήξαν σήμερα κοινωνική μάστιγα, αφού τείνουν να λάβουν, προς τον αφανισμό, διαστάσεις επιδημίας.
