Πού ακούστηκε το 15% της ελληνικής α/α μακρού βεληνεκούς να προστατεύει μια άλλη χώρα και μάλιστα εκτός ΝΑΤΟ
πυροβολαρχίας Patriot στο Γιανμπού (Yanbu) της Σαουδικής Αραβίας (σ.σ. βρίσκονται εκεί από το 2020) αποκαλύπτουν το μέγεθος του αδιεξόδου στο οποίο έχει περιέλθει η ελληνική εξωτερική πολιτική, μετά τα τραγικά λάθη της κυβέρνησης.
Πρόκειται για μια απροκάλυπτη προσπάθεια επικοινωνιακής διαχείρισης μιας βαρύτατης γεωπολιτικής ήττας: της υπογραφής της τριμερούς αμυντικής συμφωνίας μεταξύ Σαουδικής Αραβίας, Τουρκίας και Πακιστάν.
Παράλληλα, οι διαρροές αυτές που επιχειρούν να στείλουν ένα καθυστερημένο πολιτικό μήνυμα στο Ριάντ ότι η ελληνική στρατιωτική συνδρομή δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένη, με φόντο τον φόβο περαιτέρω σύγκλισης με την Άγκυρα σε κρίσιμα εγχειρήματα όπως ο οικονομικός διάδρομος IMEC είναι… παπάντζες.
Η Σαουδική Αραβία ποσώς δεν ενδιαφέρεται για τους Patriot, μετά τα απανωτά χτυπήματα των Χούθι, αντιλαμβάνοντας με τον πιο έκδηλο τρόπο ότι οι δυνατότητές τους είναι περιορισμένες.
Το κυβερνητικό αφήγημα και η «λογική» περί επένδυσης στη στρατηγική υπεραξία της αποστολής στο Γιανμπού είναι ακόμα ένα κωμικοτραγικό επικοινωνιακό σχήμα.
Σύμφωνα με αυτή τη θεώρηση, η ελληνική παρουσία προστατεύει μια υποδομή ζωτικής σημασίας για τη Δύση:
Η διασφάλιση της ομαλής ροής καυσίμων από το Γιανμπού, ειδικά εν μέσω αναταραχών στα Στενά του Ορμούζ, αποτρέπει εκτινάξεις στις διεθνείς τιμές του πετρελαίου και προσφέρει στην Ελλάδα θετική δημοσιότητα και διπλωματικό κεφάλαιο ως εγγυητή της συλλογικής ασφάλειας.
Παράλληλα, στην κυβέρνηση λένε ότι έτσι θωρακίζεται η ελληνική εμπορική ναυτιλία, αφού το λιμάνι του Γιανμπού αποτελεί κομβικό σημείο φόρτωσης για τον ελληνόκτητο στόλο.
Η προστασία του παρουσιάζεται ως… στήριξη ενός κρίσιμου εθνικού asset και ως επίδειξη προβολής ισχύος.
Ποια όμως είναι η σκληρή αλήθεια;
Αποδυνάμωση της εθνικής άμυνας χωρίς κανένα όφελος. Η πραγματικότητα δηλαδή, καταρρίπτει πλήρως τις κυβερνητικές αυταπάτες.
Η υπόθεση ότι η Σαουδική Αραβία υπολογίζει ή «συγκινείται» από την παρουσία των ελληνικών Patriot είναι εκτός τόπου και χρόνου.
Όπως ειπώθηκε και προηγουμένως, μετά τις βαριές απώλειες και τα πλήγματα που υπέστη από τους Χούθι, το Ριάντ συνειδητοποίησε τα όρια των δυνατοτήτων του και επέλεξε να συνάψει στρατηγική αμυντική συμμαχία με την Τουρκία.
Τα ερωτήματα που προκύπτουν είναι αμείλικτα για την Αθήνα μετά την απογύμνωση της ελληνικής αεράμυνας.
Πού ξανακούστηκε να αποσπάται το 15% της αντιαεροπορικής κάλυψης μακρού βεληνεκούς της Ελλάδας για να φυλάει ξένο έδαφος εκτός ΝΑΤΟ;
Η παραμονή των Patriot στη Σαουδική Αραβία αδυνατίζει αισθητά την αποτρεπτική ισχύ της ίδιας της χώρας μας.
Στο σημείο αυτό χρειάζεται να ειπωθεί ότι με τη συνθήκη αμοιβαίας αμυντικής συνδρομής που υπέγραψαν οι Σαουδάραβες, είναι πλέον επίσημοι σύμμαχοι των Τούρκων.
Σε μια ενδεχόμενη κρίση, δεν αποκλείεται να δούμε σαουδαραβικά μαχητικά, πολεμικά πλοία ή στρατεύματα στο Αιγαίο.
Η Ελλάδα δηλαδή χρησιμοποιεί τα πιο προηγμένα αμυντικά της συστήματα για να προστατεύει τις υποδομές ενός στενού συμμάχου της Άγκυρας σε μια κατάσταση που ισοδυναμεί με το να παρείχε κάλυψη σε τουρκικά αεροδρόμια!
Επιπρόσθετα, το οικονομικό και γεωπολιτικό όφελος είναι μηδαμινό.
Η ελληνική πλευρά δεν αποκομίζει απολύτως κανένα πραγματικό ανταποδοτικό όφελος από αυτή την επικίνδυνη έκθεση.
Εκτός βέβαια, αν υπήρξαν οικονομικά οφέλη για στελέχη της κυβέρνησης, ένα θέμα για το οποίο θα επανέλθουμε…
Συνεπώς, η τακτική των «διαρροών» και της μετάθεσης ευθυνών δεν μπορεί να κρύψει το προφανές.
Η κυβερνητική πολιτική στη Μέση Ανατολή εγκλωβίστηκε σε ένα επικίνδυνο αδιέξοδο, αφήνοντας την ελληνική αεράμυνα αποδυναμωμένη, την ίδια ώρα που οι υποτιθέμενοι «εταίροι» της Αθήνας υπογράφουν αμυντικά σύμφωνα με την Τουρκία.
