Ότι ένας οπαδισμός κακής ποιότητας έχει περάσει στην κοινωνία μας, καλό δεν το λες. Έχει όμως μια διαφορά ο οπαδός της ομάδας από τον οπαδό του κόμματος.
Ο οπαδός της ομάδας ξέρει πότε η ομάδα του δεν μπορεί να πάρει πρωτάθλημα και δεν τρελαίνεται αν χάσει 3 – 0 από πανίσχυρο αντίπαλο. Αν πάλι βλέπει ότι μπορούσε αλλά άστοχες επιλογές τον έφεραν εκτός στόχων, ζητάει κεφάλι προπονητή την επόμενη μέρα.
Στα κόμματα δεν γίνεται αυτό.
Ο οπαδός του μεγάλου κόμματος δεν κοιτάει τα αποτελέσματα. Δεν τον νοιάζει αν η πολιτική που εφάρμοσε ο αρχηγός του γονάτισε την κοινωνία. Στηρίζει τον αρχηγό ακόμα κι αν υποφέρουμε όλοι.
Κι αν χάσει τις εκλογές γιατί η κοινωνία δεν άντεχε άλλο τα «πειράματά» του, οι οπαδοί του παλεύουν να τον φέρουν πίσω. Τον θεωρούν ικανό.
Μα αν ήταν ικανός, γιατί τον έστειλε σπίτι του η κοινωνία; Γιατί του πήρε το τιμόνι;
Όσο κι αν ψάχνουν οι κοινωνιολόγοι το γιατί, απάντηση δεν βρήκαν. Σήκωσαν τα χέρια ψηλά κι αποχώρησαν ηττημένοι. Όχι από τη λογική. Από την πίστη.
Γιατί ο κομματικός οπαδός δεν ψηφίζει με μυαλό. Ψηφίζει με φανέλα.
